Hans van der Ham (juni 2006):  (English version)

Dit Hotel is een soort paradijs. Alles was kraakhelder. Letterlijk, want kennelijk was recent alles opnieuw in de witkalk- en verf gezet.  Dagelijks werd de kamer schoongemaakt, van nieuw linnengoed voorzien en bed opgemaakt.
Er waren meerdere tuinlieden, dagelijks in de weer. Het terrein was dan ook 1 grote, goed onderhouden tuin. Het personeel was zeer vriendelijk en voorkomend.
Fraai zwembad, binnen prachtig. Veel terrassen. Goed eten, goede kwaliteit en vooral ruim voldoende, alleen het dessert buffet was nogal karig.
Er was een heel groot TV scherm, waar we het het WK voetbal hebben kunnen volgen, samen met ca. 25 andere, meest Nederlanders.
Het Hotel kon ca. 180 mensen bergen en ik hoorde dat er ca. 110 waren. Het meest Nederlanders en Belgen. Tot mijn verbazing nauwelijks Duitsers.
 
Rond het zwembad, veel bomen, dus schaduw Met name Moerbei bomen en palmen. Veel groen gras en heel veel mooie bloemen, zowel in potten als tegen witte muren aan.  Ook veel krekels met bijbehorende geluiden.
Het hotel leek ons niet zo geschikt voor kinderen, tenzij die aan alleen een (kinder)zwembad, een schommel en een wip, genoeg hebben...Er is geen entertainment voor hen.

Er is ook een kiezelstrandje op ca. 750 mtr. afstand (Filaki beach). Je kunt het lopen, maar ook het gratis hotelbusje gebruiken. Zelf hebben wij geen gebruik gemaakt van dit strandje. De weg erheen is wel openbaar, maar je zal er niet snel anderen dan naturisten tegen komen.

Op de 1e dag, zijn we naar "het dorp" geweest. Dat was Chora Sfakion. Bekend van de veerboot, die daar terugkomt van de Samaria kloof.
Nou, dat dorp stelt niks voor. Een aantal rommelige eettentjes langs het haventje en dat was het dan. Dus weer terug naar het Hotel (ca. 5 minuten met de taxi).

De 2e dag met de lijnbus naar Chania, waar we ook geland waren.
De reis gaat dwars door een ZEER  ruig gebergte, over het eiland. De kust is vooral ruig met veel baaien met kleine strandjes, waar je vaak het strandje/baai voor je alleen hebt.
Het gebergte kent heel veel steile haarspeldbochten. Meestal zonder muurtje aan de rand....Het is daar "normaal" dat je vlak voor een onoverzichtelijke bocht, gaat inhalen... Je gaat door een smalle kloof heen. Natuur is daar overweldigend.

De rit naar Chania, duurde iets minder dan 2 uur. Vervolgens kwamen we tot de ontdekking, dat we hier al eens geweest waren, in 1995. Wist ik niet meer. Ook bleek dat de bus terug, al weer 1 uur later ging en dat het tevens de laatste was. Dus snel wat eten aan de haven, wat kiekjes maken en hollend naar de chaotische bushalte. En weer bijna 2 uur in de bus...

De  verdere dagen hebben we vooral bij het zwembad gezeten, afgewisseld met hapjes en drankjes. er was een bar bij het zwembad, waar je tussen de middag ook kon eten. Het gewone voedsel, dat je dan kan verwachten: pizza, omelet, souvlaki, etc. Je kon ook verse vis bestellen, zoals kreeft, krab en langoust. Het ontbijt en diner, was in buffet vorm. Ontbijt binnen en diner buiten, op het terras. Er was bijna dagelijks live muziek. De "Griekse avond" was helaas op de dag dat we weer terug moesten.

Op de laatste dag heb ik 's morgens een wandeltocht gemaakt door de Imbros kloof. Deze is geen 16km, zoals de Samaria kloof, maar 8 km. De Samaria kloof, heb ik 10 jaar geleden al eens gelopen. Deze kloof is op een half uurtje rijden van het Hotel, terwijl je voor de Samaria kloof, nog vele uren onderweg bent naar de ingang.  Ook dit was een belangrijke overweging om nu deze kloof te doen.
De Imbros kloof, was vooral "anders". In de Samaria kloof, was er soms ook nog wel een "gewoon" pad. In de Imbros kloof niet. Dit was uitsluitend kiezels, keien en rotsen. Veel minder stijl dan de Samaria kloof, maar door de keien, niet persé makkelijker. Ik heb er 2 1/2 uur over gedaan. Dat is normaal. De Samaria kloof was wel spectaculairder, maar deze zou ik toch ook zeker niet hebben willen missen.  Ook hier was  een smal stuk, waar je de linker en rechter wand, tegelijk kon aanraken en tevens loodrecht omhoog ging.
Er was in elk geval 1 punt, dat duidelijk VEEL prettiger was dan de Samaria kloof: deze was lang niet zo druk en commercieel. Waar je in de Samaria kloof, meest in 1 lange rij liep, heb ik hier bijna het hele eind in mijn eentje gelopen. Heerlijk! Wat een rust! En daardoor kon je dus ook regelmatig stoppen om rond te kijken en foto's te maken.  Ook hier was het wel zo, dat je bij elke stap, naar de grond moest kijken, hoe je je voeten neer zetten. Dus rond kijken, betekend: stoppen met lopen. Ik heb alleen al hier, ca. 80 foto's gemaakt. Totaal deze week: ca. 150.

Dit waren dan de "highlights" van een weekje in Hotel Vritomartis, aan de zuidkust van Kreta. ( http://www.vritomartis.gr/nl/index.shtm )

Uiteraard kun je me mailen, voor nadere info en/of foto's.

---

Hans van der Ham (2006)

This hotel was a kind of paradise.  Everything was clear and sparkling
Literally, as everything  had obviously, recently,  been whitewashed  and painted.
The room was cleaned daily, provided with clean linen and the bed made. There were more gardeners at work, daily.  The property was one, well kept, garden.  The staff was very friendly and attentive.
Attractive swimming pool, beautiful inside.  Good meals of good quality and sufficiency.
 
There was a very large t.v. screen which allowed us to watch the World Cup, together with about 25 others, mainly Dutch people.

The hotel had room for approximately 170 people and I heard that there were about 110, mainly Dutch and Belgian.  To my surprise, hardly any Germans.
Around the swimming pool, very   many trees, namely mulberry trees and palms.  A lot of green grass and very many beautiful flowers, in pots, as well as against the white walls.

There was a pebbly beach approximately 750 m. away, within walking-distance but the hotel bus was available.  We, ourselves, did not visit the beach.
 
On the first day, we went to “the village”.  That was Chora Sfakion.  Known because of the ferry which returns there from the Samaia Gap. Well this isn’t much. A few untidy eateries along the harbour and that was it. So, straight back to the hotel by taxi, which took about 5 minutes. 

The second day we took the bus service to Chania, where we had also landed.  There are only three “cities” on Crete. Heraklion, Rhetimnon and this Chania. The trip goes straight through a very rugged mountain area, from north to south, across the island. Our hotel was on the south coast. That coast is particularly rough, with many bays and little beaches, where you often have the beach / bay to yourself (I believe).
This mountain area has many sharp hairpin bends, often without a safety wall at the edge… It is “normal” there, that you go to overtake at a blind bend in the road. You go through a narrow gap. The beauty of nature is overwhelming. Unfortunately, you cannot take pictures from the bus/taxi.
The trip to Chania, lasted a little less than two hours. Then we discovered that we had been there, once before, in 1995.

I didn’t know any more.  It also turned out that the bus would go at 1 o’clock and that that would be the last one. So we quickly ate at the harbour; snapped some pictures  and hurried to the chaotic bus stop.  And, again, two hours in the bus……. Back at the hotel, a few hours in the sun and then, eat again, etc…

The rest of the days we mainly sat by the swimming pool,alternating  finger-food   and drinks, there was a bar, where  you could also have lunch. Breakfast  and dinner were buffet-style.  Breakfast inside and dinner outside, on the large terrace.  There was live music almost daily. Unfortunately, the “Greek Evening” was held on the day of our departure.


On the last day, in the morning, I took a hike through the Imbros Gap. This one is not 16 km, like the Samaria Gap, but 8 km.. I have done the hike through the Samaria Gap 10 years ago.  This gap is a half-hour drive from the hotel, while, in the case of the Samaria Gap you are many hours away from the entrance.  So this was a good reason to undertake the walk through this Gap.
The Imbros Gap, was especially “different”. In the Samaria Gap there was sometimes an “ordinary”  path. Not in the Imbros Gap. This was exclusively  pebbles, stones and rocks. Much less steep than the Samaria Gap, but, because of the stones, not particularly  easier. 
It took me 2.5 hours. That is normal. The Samaria Gap was indeed, more spectacular, but I would not have wanted to miss exploring this one. Here too there was a section where you could touch both walls simultaneously  and these sides of the gap went straight up.  

There was, in any case, one point that was clearly much nicer than the Samaria Gap: this one was nothing like as busy or commercial. Where, in the Samaria Gap you walked in one long procession, in this one I was on my own almost the entire distance.  Beautiful!  What peace! And, thus you could regularly stop to look around and take photos. Also, it was the case that,  you had to look at the ground for every step, to see where to place your feet.  So, looking around, meant: stop walking.  I have taken, just here, about 80 pictures.  Total for this week: approx., 150.
 
These were the highlights of a week in Hotel Vritomartis, on the southern coast of Crete.
 (www.vritomartis.gr)
You can: e-mail  me for further info/photos.

(translation by Joop Mul, Sydney, Australia)